Sta op en Wankel!

De Klaprozen: laat ons groeien...

2006-08-21T14:08:00.000+02:00

Vijf jongerenkandidaten op de sp.a-lijst van de gemeente Koksijde bundelen hun krachten samen voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. U verneemt er vanaf vandaag dagelijks meer over op de weblog http://klaprozen.blogspot.com/.

Alvast veel leesplezier.
En spread the weblogmessage :-).

Oh dierbaar België

2006-07-21T22:05:00.000+02:00

De Grote Markt loopt over van het volk. Met een zak vol lekkers tsjok ik naar de andere kant. Laat ontbijten en van een vrije dag genieten die me wordt aangeboden door mijn eigen land. Vandaag viert dat immers zijn verjaardag. 176 kaarsjes blaast het uit. Een dikke week na de 11 juli manifesteert zich nu de Belgische trots. Ik laat me overhalen om naar de parade te gaan kijken. Eigenlijk toch niks voor mij. Ik zou zwemmen gaan.

En kijk daar marcheren ze... pom pom. Op het ritme van de marsmuziek. Eerlijk, ... het doet deze pascifistes tenen toch wel even krullen van inwendige trots. Vooral als ik dat pak vrouwen zie voorbijparaderen. Het leger lijkt me leuker als act, dan als inzetbaar gegeven. Soldaatjes uit de kast elk jaar opgeblonken voor de parade. In de verte probeer ik een blik op te vangen van de koning.

"Wat doen ze toch allemaal een heel jaar?", vraagt Jutta. Naast ons boert een man luidt mee op de marsmuziek. Proud to be a Belgian.

"Bonne anniversaire" zegt Dominique me een twee uur later aan de telefoon. "J'éspère qu'on en partagera encore beaucoup ensemble. Mais dis,.. c'était pas votre jour non plus il y a une semaine".

Onze dag. Jullie dag. Het wordt een beetje verwarrend. Ik heb de 11 juli viering gelaten voor wat hij was dit jaar. Ik was nochtans wel van plan ernaartoe te gaan, maar toen ik langs aan de markten de nodige Vlamingen met vlaggen zag voorbijtrekken had ik opeens niet zo veel zin meer.

"Ce qu'il deviendra de nous?", "Tu seras une étrangère alors?". Ik herinner Dominique aan het feit dat we allebei in Brussel wonen. Voel ik me dan geen Vlaming?

Tja what's in a name. Mijn allerliefste is in België des te Portugezer. Tijdens de wereldbeker jankt hij met het hand op het hart de hymne mee. Niettemin noemt hij zich vaak Belg in het buitenland. Een week geleden nog komt hij met een boek aanzetten. "Kijk" zegt hij, "dit is een geschiedenisboek. Vind je het niet belangrijk iets te weten over ons land".

En ik? Op vakantie ben ik Belg, in België een Brusselaar, in Brussel soms een Vlaming, in Zuid-Afrika was ik Europeaan en als ik te veel zeur verdenken anderen me ervan Antwerpse te zijn. Wat is een nationaliteit-identiteit meer dan een samenraapsel van gevoelens die onstaat naar gelang de context? De finesse zit hem erin het juiste evenwicht te bewaren. Het verontrust me dat sommige groepen mij en mijn medelandgenoten opdringen om één identiteit als de enige natuurlijke te zien.Laat ik die groepen vandaag een welgemeende "fuck you" zeggen! Ik voel me als Brusselse, Nederlandstalige Belg helemaal goed in mijn vel en wil dat graag zo houden.

Anke

ik kon het niet laten, het kriebelde te veel II...

2006-07-17T13:52:00.000+02:00

Gisteren omstreeks 23.30u, na anderhalf jaar, terug voor de eerste keer op het podium gestaan. Zenuwen gierden door mijn keel.
Een snikheet zaaltje op de Gentse Feesten. Nieuw comedymateriaal. Slappekakvorming. Nog een laatste keer nippen van mijn pint (lees achterover kappen van). En dan kondigt de MC me aan. Ik stap de arena in. Ik word overmeesterd door de felle witte spots. Het zaaltje met zo'n 50 aanwezigen heeft er zin in. Ik herleef...

Nogmaals te ervaren op het Comedy Lab tijdens de Gentse Feesten op 23 juli om 23u in De Mineral (Onderbergen 25, Gent). Tickets in vvk te verkrijgen via 09 233 77 88 of http://www.uitbureau.be/

Give it to me baby!

Laurent

Brussel mon amour

2006-07-12T12:22:00.000+02:00

Het wordt me moeilijk duidelijk. Terwijl de helft van mijn collega's afzwaait naar andere oorden, zit ik achter mijn computer te zweten. Brussels by sunlight... dat wordt het dit jaar. De lucht klampt aan en ik bereid me voor op een tweetal maanden ozon slikken. Reisliefhebber die ik ben, heb ik het er moeilijk mee dat al het buitenlands moois dit jaar aan mij voorbij gaat. Kindjes willen huisje kopen dus moeten ze consequentie ervan dragen. Dit jaar geen reis, ook geen snelle bestemming in Frankrijk of Spanje. Het budget snoert het corset aan. Het nieuwe appartement staat te wachten op een laagje verf.

"We hebben de eerste twee maanden spaghetti gegeten nadat we dit optrekje hadden gekocht", ik hoor het de verkoper van ons appartment nog zeggen. En kijk wat vind ik vandaag in mijn lunchpakket: koude spaghetti. Het heeft meteen iets minder romantisch. 's Nachts droom ik van boze huiswaarders die me komen wijzen op dat uitje van gisteren of dat lekkere restaurentje. Mijn ouders kijken over zijn schouder mee. "Zie je nu wel dat je voorzichtig met je centen moet omspringen! Hier in Antwerpen - lees: dicht bij ons- hadden jullie zo iets goedkoper kunnen hebben".

Deze meid werd verliefd op Brussel. Na een jaar was in Brussel blijven niet eens een keuze meer, maar gewoon een evidentie. Deze stad verleidde me en blijft me verleiden met haar diversiteit en haar chaotische charme. Op politiek vlak een uitdaging, op cultureel vlak een must, al was het alleen al om alle talen die mijn oren dagelijks verwennen.

Daarnaast is er het onbetaalbare comfort van naast je deur werken: 's morgens om achten opstaan en toch op tijd zijn. 's Avonds genieten van je vrienden en één van de duizenden cafeetjes zonder aan de laatste trein te moeten denken. Dat allemaal op de koop toe zonder files. Het pendelaarsstereotiep van het ambtenarenbestaan laat ik met plezier aan mijn collega's over. Die tijd krijg je nooit terug.

De kost daarvoor is dat je een pak meer centen moet neertellen als je je eigen stekje wil. En dat is spijtig. Brussel zou er nochtans wel bij varen dat er meer mensen dus ook andere dan de meer gefortuneerden in de stad bleven. Die zouden er mee op kunnen wegen dat de stad leefbaar blijft. Een gezonde sociale mix is oh zo belangrijk.

Gelukkig is Brussel met al haar diversiteit dè stad bij uitstek voor de fijnproever die van goedkope, maar lekkere dingen houdt. In Antwerpen ben je in een trendy resto al snel 15€ kwijt voor een doodgewone pasta. Brussel heeft talrijke plekjes waar je voor minder dan de helft terecht kan.

En van dat kleine doekje voor het bloeden ga ik deze zomer - slecht geweten of niet - dan ook volop gebruik maken. Om het met de woorden van Johan Verminnen te zeggen: "Ik neem vakantie in mijn straat".

En al bij al is dat misschien de belangrijkste reden voor iemand als ik, om zo weg te zijn van deze stad: elke dag brengt iets nieuws, elke dag in Brussel is er... één van een hele lange vakantie.

Anke

Johan Museeuw en Vlaanderen...

2006-07-11T10:27:00.000+02:00

"Ik noem me Belg, al heb ik met Vlaanderen een heel speciale band. Ik keer er altijd graag terug."

Johan Museeuw, oud-wielrenner, Gistel, in het Nieuwsblad van 11 juli 2006.

Een vraagje: waar ligt Gistel dan?

Laurent

Tja...

2006-07-07T17:29:00.000+02:00

ik kon het niet laten, het kriebelde te veel...

2006-07-01T15:32:00.000+02:00

Lieve fans van over de hele wereld: op 16 en 23 juli maakt Winnock tijdens de Gentse Feesten zijn rentree in het comedy circuit! Of dit nu een feest wordt of niet dient u zelf te komen onderzoeken...

Plaats: Mineral (Onderbergen 25 in Gent)
Uur: telkens vanaf 23u
vvk tickets: Via 09 233 77 88 of http://www.uitbureau.be/

Bericht van de eigenaars van de site- dringend

2006-06-21T21:43:00.000+02:00

Beste lezer,

Een van de houders van deze blog wil zich distantiëren van de eerdere openlijke stellingname voor onze oranje buren via dit medium. Deze was niet alleen voorbarig, maar ongepast in deze moeilijke tijden van voetbalvrees. Nederland mag dan wel met mooie liedjes vertrekken, tot het beste team heeft het zich nog niet ontpopt. Wij willen dan ook onze excuses vragen voor sommige van de uitlatingen.

Bedankt voor uw begrip en wij hopen dat u binnenkort ook de groen- rode vlag zal draperen voor uw raam teneinde de echte winnaars van deze mondiale ten volle te steunen.

Neist point

2006-06-21T11:56:00.000+02:00

(foto 1)
Ik ben verzot op vuurtorens. Van de Lange Nelle in Oostende tot het bescheiden vuurtorentje op Kaap de Goede Hoop, ik wil ze allemaal gezien hebben. Ik hou er zo van om weg te dromen met het zicht op zo'n lichtbaken in de zee: hoe de golven en de wind erop inbeuken, hoe de schepen verleid worden door haar lichtbundels, hoe ze de laatste visuele menselijke touch zijn alvorens die wijde zee/oceaan over je heen te krijgen. Heerlijk...

Enkele weken terug waren mijn mooie, knappe, ... (ik zou zo nog zinnen en bladzijden kunnen doorschrijven met adjectieven die alleen maar veruiterlijken wat ik voor deze vrouw voel) Stephanie en ikzelf op Neist Point op het Schots schiereiland Isle of Skye (zie foto1). Het gevoel dat ik daar ervaren heb, kan ik niet omschrijven: stel je voor dat je ergens op één van de mooiste en indrukwekkendste natuurdecors zit met de vrouw waar je eindeloos op verliefd bent. Wel dat gevoel x 100, en je bent er bijna. Zet daar nog een perfect in de omgeving geïntegreerde vuurtoren en ik ben het delirium nabij (zie foto 2).

(foto 2)
Oh lieve Nini,wanneer gaan we er terug? We zouden ons terug op de rand van de kliff nestelen met de zon die ons gezicht met haar stralen besproeid terwijl het lichte zeezuchtje onze wangen en neus wat rood doet aanlopen. Dan lig jij terug in mijn armen terwijl ik met mijn vingers door je haren grasduin en mijn lippen tegen je fijne hals druk. En we zouden uren en uren tegen elkaar zeggen hoeveel we van elkaar houden.

Zucht...

Laurent

Wup Holland Wup!

2006-06-18T12:12:00.000+02:00

Nu de Belgen eindelijk eens niet op het WK zijn (ja, die rotspelers vonden dat Duitsland te dicht was voor hun fans dus besloten ze maar een slechte voorronde te spelen waardoor België er niet bij is deze keer. Idioten en verwende watjes!), kan er eindelijk eens van het voetbal genoten worden zonder in een vlaag van zinsverbijstering te verdwalen en het wereldkampioenschap voor ons eigen land op te eisen.

En ik moet zeggen, het werkt verhelderend. Ik heb nog nooit zo geïnteresseerd en analyserend naar het voetbal zitten kijken. En ik ben eruit: Nederland wordt wereldkampioen. Velen zullen mij nu gek verklaren maar op één of andere manier voel ik aan dat het deze keer zal lukken voor onze Noorderburen: Het arendsoog van Van Basten, de verdedigende klasse van Boulahrouz, de vliegende vleugels Robben en Van Persie, de stuwende motor Cocu, Van the Man en de onzichtbare hand van Cruijf. En vooral, ze hebben onder San Marco ontdekt dat het geen schande is om een voorsprong in een wedstrijd te verdedigen.

En wat een supportersgekte! Het oranjelegioen palmt Duitsland in. Gekker kan je je het niet bedenken. Om als voetballiefhebber jaloers van te worden. Als je gewoon bent om de wedstrijden van de Rode Duivels te gaan bekijken in dat afschuwelijk afstandelijk Boudewijnstadion, tja, dan is de Oranjegekte echt een supportersoase in de barre dorre Belgische voetbalwoestijn.

Als bewijs van hoever de supportersgekte kan reiken bied ik jullie de nieuwste gadget van Albert Hein aan: de Wuppie! Het is een gadget dat wordt begeleid door een echte Nederlandse kraker. Het blijft in je hoofd zitten en dat wil ik jullie natuurlijk niet onthouden. Surf daarom naar http://www.ah.nl/wup/article.jsp. En zing allen mee:

Jaaaaaaa
Met een Wuppie, Wuppie, Wuppie
Pakken wij dat wereldcuppie
Ja, we worden kampioen

Met een Wuppie, Wuppie, Wuppie
Staat echt niemand in z’n uppie
Ja, Oranje gaat het doen

Wup Holland Wup!

Laurent

GenerouCity

2006-05-25T22:24:00.000+02:00

Ik heb gisteravond mogen ervaren wat het nirvanagevoel is bij het lesgeven. Heerlijk, puur, ... bijna zoals Ewan Mc Gregor in Trainspotting een goeie shot beschreef: 'It's stronger than orgasm'.

Het zit namelijk zo: ik geef sinds dit jaar het vak 'lobbying and networking' aan de studenten 2PR van de Hogeschool West-Vlaanderen, departement Hiepso in Kortrijk. Aan de studenten PR-Event had ik zo'n drie maanden geleden de eindopdracht gegeven om een benefiet te organiseren voor een Kortrijks goed doel waarin ik het netwerken en lobbyen moest zien. Misschien was het van mij een dwaling van het moment om aan jongeren die nog alles moeten leren deze opdracht te geven, maar iets in mij vanbinnen wist beter. Ik geloofde in een sprankelend project gedreven door jong, spontaan enthousiasme en onder impuls van enkele pioniers.

En mijn voorgevoel begon concreet te worden bij het aanschouwen van hun goed doel, de huiswerkklassen in het Kortrijkse om kansarme kinderen en gezinnen en hun buurt dichter bij hun school te betrekken. Een initiatief dat alleen maar toe te juichen valt.

Dat het parcours naar een event bezaaid ligt vol wetten van Murphy en de nodige frustraties, is een wet uit de exacte wetenschap. Het is enkel de timing die hierin keer op keer verschilt. Alhoewel ik hier ook meer en meer uit ervaring lijnen kan beginnen in trekken. Naarmate de benefiet naderde, hoe sneller de adrenaline door de aderen schoot. Hoe harder de pioniers iedereen meetrokken. Mooi om zien. Zelfs zo mooi dat ik het niet kon laten om met een flyerteam op stap te gaan. De positieve reacties van de cafégangers bevestigden nogmaals mijn voorgevoel, het zat erin.

En dan was het gisteren zo ver. Hals over kop door de Brusselse files, doodvermoeid van lastige werkweken en met de paniekstress van het laatste moment wandelde ik binnen, mezelf even uit evenwicht brengend met die vraag die ik mij stelde: "Wat als ik er nu eens compleet naast zat en ik die mensen zo'n organisatiekater voor hun leven heb bezorgd met mijn idiote ideeën?"
Mijn seconde van paniek was voor niets nodig. De eetzaal waar ik zelf ooit met Aida (amateuristische) kiekenfuiven had georganiseerd, was omgevormd tot een heuse dynamische dansbare modetempel met catwalk. Even was ik aan het zoeken geslagen naar de persfotografen om de nieuwe Van Beirendonck vast te leggen op de gevoelige plaat. Dan werd ik overrompeld door het talrijk opgekomen publiek. Een mens pleegt in deze omstandigheden een vreugdekreet uit te slagen maar ik wilde mijn cool niet verliezen. Wat mij toch een halfuur gelukt is... De rest van de avond heb ik genoten van jonge mensen die alles geven, jonge mensen die zich inzetten voor het goede maatschappelijk doel, jonge mensen die mij voor de eerste keer in mijn leven dit gevoel hebben bezorgd.

Ik ben jullie er eeuwig dankbaar voor.

Laurent

The Great Gatsby

2006-05-25T14:26:00.000+02:00

Gatsby believed in the green light, the orgastic future that year by year recedes before us.

It eluded us then, but that's no matter - tomorrow we will run faster, stretch out our arms further... and one fine morning-

So we beat on , boats against the current, borne back ceaselessly into the past.

F. Scott Fitzgerald

Ik wil de Elevator Repair Service, New Yorkse theatergroep, bedanken voor hun spel dat me gisteren opnieuw zin deed krijgen in theater, boeken, woorden... Gisterenavond heb ik voor het eerst in lange tijd niet gewoon een stuk gezien, omdat het net als sport zo nu en dan moet en goed is voor lichaam en geest, nee ik zag, droomde weg en las het boek the Great Gatsby, vanuit een theaterstoel. De fysiek leed onder zes uur stilzitten, maar van opgeven was geen sprake.

De New Yorkse groep gaf een integrale lezing van het klassieke Amerikaanse werk, dat ik, schande ik beken, nog niet had gelezen. Theater vanuit een lezersperspectief. Een beetje vreemd bij aanvang, te meer omdat de setting een New Yorks bureau is dat met het boek weinig te maken heeft. De groep beukt zo in op je verwachtingspatroon: theater en film beelden uit. De kijker projecteert daar zijn eigen gevoelens in.

Bij het lezen doet de lezer net zelf het hele visualiseringswerk. Naast de pagina's ontstaat een wereld. De personages krijgen vorm door je verbeelding die je voedt met dingen uit je omgeving. Het theatergezelschap wist met de integrale tekst en de setting van het kantoor deze magie van lezen te behouden. De werklieden uit de dagelijkse omgeving van de verteller/ lezer van het boek geven een gezicht aan de figuren uit het boek, net zoals we tijdens het lezen personages inhoud geven door er bekenden aan te linken.

Theater dus dat je volop laat fantaseren. Theater dat de schoonheid van Fitzgerald voor altijd in mijn geheugen heeft gegrift.

Anke

4 juni feestje!

2006-05-21T17:58:00.000+02:00

badmuts

2006-05-10T21:31:00.000+02:00

Het is zover. Ik plaats mijn eerste zwemslagen bij het sympathieke zwemclubje 'Goudvisje'. Ik verlang er zo naar om in dat prachtige artdecozwembad in Sint-Joost-ten-Node als een sidderaal langs iedereen, het chloorgekleurd H²O te splijten met mijn arm- en beenslagen.

Ik beken, het is al lang geleden dat ik een zwembad in dook. Eigenlijk een schande. Ik was 4 jaar strandredder plus tel daarbij nog al die jaren reddersopleiding (was er natuurlijk weer niet van de eerste keer voor geslaagd...). Ik kon wel 50m en 2'30" onder water blijven. Ik woog 61kg (echt waar, foto's als bewijs beschikbaar bij ondergetekende), ik trainde 3 keer per week in het zwemwater.
U merkt het, ik kan niet vlug genoeg aan het crawlen zijn.

Maar wat blijkt nu? Ik moet in dat zwembad een badmuts op mijn hoofd zetten!

Ik haat die hoofddeksels. Ik heb nooit begrepen dat een zwembadbestuur dit verplicht oplegt. Waar dient het trouwens voor?
Om een pruik op te houden? Dacht van niet.
Om het snot uit je neus en de kwijl uit je mondhoeken uit het water te houden? Een condoom over je hoofd trekken is doeltreffender.
Om de ergste kwaal, het urineren te stoppen? Een was knijper lijkt me nuttiger.

Niets van dit alles!

Mensen worden verplicht een badmuts te dragen opdat het zwembadpersoneel zich ook eens kostelijk kan/wil amuseren. Krijgt u nooit de slappe lach als u die witte lulletjes - voorzichtig waggelend tegen het uitglijden - ziet? Waarom installeren ze telkens een camera aan de kassa en een camera bij de toegang tot het bad, denkt u? Extreme make over is er niets bij vergeleken.

Voor alle slapstick comedyfans: als u een wit lulletje met zelfingebouwde zwembandjes en met een oh zo uitgebalanceerd uithoudingsvermogen wil zien peddelen in het water, vervoeg dan de goudvisjes...met een badmuts.

Laurent

Ons nieuw inwonertje

2006-04-30T12:33:00.000+02:00

We schrijven 29/4/2006. Moeder wil een hondje (zonen ook), vader kan niet anders dan plooien. Geniet mee van het nieuwe leven ten huize Magali: Maya, de zwarte labradorteef.

Barça! Barça!

2006-04-26T21:46:00.000+02:00

Geen woorden maar daden...

Eat your heart out Silvio!

Ziek zijn in Brussel

2006-04-09T21:03:00.000+02:00

We schrijven woensdagnamiddag. Ondertekende zit op het werk met een baksteen van een quiche in de maag. Misselijk en allesbehalve productief. Het gaat van kwaad naar erger. Na een eerste keer overgeven op het werk, komt er de tweede keer naast water ook bloed opzetten. Het is duidelijk dat een doktersbezoek haast onvermijdbaar wordt. Wachtdienst van de Nederlandstalige artsen in het Brusselse wordt gebeld.

Heeft mevrouw een vaste huisdokter? Ja die heeft ze wel maar die woont nog bij de mama en de papa in de buurt in het Antwerpse. Tja, oude gewoonten. Niet zo slim, maar je bent jong en niet zo vaak ziek dus wat zou je? Bovendien was de dokter van de VUB altijd een goede uitweg.

Geen vaste dokter... geen info, wordt aan de andere kant van de lijn gesteld. Pech.

Gelukkig is er een expert in de zaal die via het net met veel gezwindheid een dokter opsurft.

"Bloed overgeven", das naar de spoed.

Na een drie uur op St. Jan, - amusement verzekerd met een VS staatsburger die persé per jet naar huis wil worden gevoerd en de spoed domineert met zijn neusachtige Engels - mag ik het gebouw verlaten. Ik ben piekfijn in orde. Morgen mag ik zelfs weer aan de slag.

Donderdagnamiddag, misselijkheid troef. Via google zoek ik een Nederlandstalige huisdokter. Het kost me een dik halfuur om het nummer van de wachtdienst te pakken te krijgen. Ik ben ondertussen de site van de tandartsen en de apothekers gepasseerd, voor de dokters is er echter geen equivalent. Dan de wachtdienst nog maar een keer. Ik heb geluk, na een muziekje krijg ik lijst doorgehaspeld. Schrijven wie schrijven kan.

Donderdagavond. Ik zit thuis met extra verzorging. De dokter kon je alleen zien op afspraak. Die moest je maken tussen 8 en 10 uur 's morgens. Dus heb ik de oefening maar overgeslagen. Voor een volgende keer dat ik ziek ben, dan weet ik alvast waar terecht. Nu nog hopen dat er 's nachts niets voorvalt. Ondertussen ben ik vanzelf alweer genezen. Wie heeft er een dokter nodig. Je zou er zowaar zieker van worden.

Anke

Omdat het vandaag geen Valentijn is, maar zoals altijd

2006-03-29T23:39:00.000+02:00

Nous Deux (1951)

Nous deux nous tenant par la main
Nous nous croyons partout chez nous
Sous l'arbre doux sous le ciel noir
Sous tous les toits au coin du feu
Dans la rue vide en plein soleil
Auprès des sages et des fous
Parmi les enfants et les grands
L'amour n'a rien de mystérieux
Nous sommes l'évidence même
Les amoureux se croient chez nous.

P. Eluard

Allen merci voor het fantastisch feestje!! Enkele sfeerbeelden...

2006-03-26T13:31:00.000+02:00

Baaltje plage

2006-03-12T14:14:00.000+01:00

Het is zo rustgevend om in Baaltje (Sint-Idesbald) te vertoeven. Mooie fiets- en wandelstraatjes, villawijken, duinen, Delvaux, Georges Grard en natuurlijk ook de zee. Ik blijf het herhalen, ik hou van die zee. De Noordzee. Mijn Noordzee.
Ook vandaag ben ik het strand opgestoven. Mijn vaste toegangsroute is dan altijd langs de yachtclub, ploeterend tussen de putten die afkomstig zijn van de paardenhoeven, scherend langs het helmgras met in de rechterbovenhoek van mijn rechteroog villa Mieke Hill.
En dan zie je die grijsblauwe massa voor je verschijnen, de zon die je linkerwang verwarmt en beschijnt, de wind die je neus met een koele bries rood doet kleuren. Heerlijk!

Dan kan ik altijd van plezier rondtollen zoals een hond achter zijn staart aan zit. Maar dat doe ik best niet. Van zodra ik achter me kijk zie ik die appartementengordel van onze kustlijn. Afschuwelijk gewoon. De Berlijnse muur met vensters heeft zich verplaatst. De immobiliers zijn de nieuwe communisten. Je hebt geen andere keuze, je moet gewoon kijken naar die uit betonnen duploblokken opgetrokken dijk. En voor iedereen dezelfde exuberante hoge koop/huurprijs per appartement.

Soms droom ik dat ik eigenhandig met een sloophamer die muur mag afbreken. Ik weet wel dat er veel mensen houden van hun zicht op zee vanuit die duplo's. Maar dan vraag ik me altijd af waarom die immobiliers en die architecten zo'n lelijke gebouwen ontwerpen. En dat de kustburgemeesters dit zomaar toelaten! Wat is de toeristische meerwaarde van een betonnen kustmuur? Oud-Sovjetaanhangers aantrekken? Om dan nog te zwijgen van de mooie art nouveau-pareltjes die moeten verdwijnen voor de 'bouwdozen van vandaag'.

Er is nog veel werk voor de boeg. Ik zal nooit mijn strijd voor een aantrekkelijke kust opzeggen. Of zou Benidorm toch zo leuk zijn...?

Laurent

Met Wouter Bos in de Bijlmer

2006-03-05T14:49:00.000+01:00

Gisteren zijn we met een delegatie van sp.a/animo (Eef, Bram, Jurgie en ikzelf) op studiebezoek - en ondersteuning - geweest naar de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in Nederland. Onze Noorderburen hebben altijd leuke creatieve campagne-ideeën en dit is toch altijd de moeite waard om eens te bekijken, zeker met onze lokale verkiezingen op 8 oktober voor de deur.

Door onze goeie contacten met onze sociaal-democratische zusterpartij PvdA konden we mee op campagne met Wouter Bos, de politieke leider van de PvdA.

Het scenario zag er als volgt uit: over de middag zaten we in Hilversum voor een 'Meer rood op straat'-actie van Wouter ter ondersteuning van de lokale afdeling. En dan was het vertrekken richting Amsterdam Zuid-Oost (de Bijlmermeer) en Amsterdam-Noord voor twee specifieke evenementen.

Wat me vooral is bijgebleven is het bezoek aan de Bijlmermeer. Iedereen kent die Amsterdamse wijk als de plaats waar op 4 oktober 1992 een Israëlische Boeing 747-vrachtvliegtuig in de flats Groeneveen en Klein-Kruitberg invloog met de dood voor 43 mensen als gevolg. Vandaag bestaat deze wijk als een 90%-concentratiewijk van vooral Antillanen en Surinamers die het sociaal niet gemakkelijk hebben. Ik was met verstomming geslagen om te zien in welke troosteloze betonnen omgeving de plaatselijke bevolking moet leven. Bouwblokken die eruit zien als immense duploblokken. Niks aan groene ontspanningsmogelijkheden. Rauw van uitzicht.

En toch zie je daar de levensvreugde in de ogen van de Surinamers en Antillanen. Hoewel ze enorm afzien van het ultra-rechts beleid van het kabinet Balkenende met een veel te asociale zorgverzekering, veel te hoge studiekosten enz. blijven ze hopen. Hun geloof in een betere samenleving voor henzelf en vooral hun kinderen is zo mooi om te zien. En de kracht gaat uit van de vrouwen. Fantastisch om te zien hoe die moeders een heerlijke ambiance brengen in de straat. Het is ook niet verwonderlijk dat het vooral de vrouwen zijn die zich ook politiek inzetten voor de PvdA (andere partijen zie je er niet, waarschijnlijk zijn deze plaatselijke mensen niet interessant genoeg).

En wanneer Wouter in aanwezigheid van de immens populaire Amsterdamse wethouder Ahmed Aboutaleb toekomt is het hek helemaal van de dam: sambadrums, dansende mensen, amusant geroep, moeders die Wouter willen kussen. Een warm onthaal zoals ze bij ons durven te zeggen. En dan de plaatselijke markt op.

Ik hoop één ding: dat de inzet voor een aangenamer en socialer leven van die vele mensen beloond wordt. Hoe zij erin slagen om dagelijks van zo'n grijsgrauwe ghetto een levendige boel te maken is bewonderenswaardig.

En zou er een Nederlandse lezer toevallig op deze weblog belanden, vergeet zeker niet om op 7 maart op de PvdA te stemmen.

Laurent

Straatsburg-februari 2006

2006-02-14T09:41:00.000+01:00

2006-02-11T22:55:00.000+01:00

Ik kom het appartement binnen. Het is zoals altijd nu al 25 jaar, voor haar nog even meer, maar dan leger. Mijn grootmoeder komt me verwelkomen. Twee klokken tikken synchroon de tijd weg. De pakken zijn gemaakt. Na het overlijden van mijn grootvader verhuist ze naar de serviceflats een eindje verder op de Luchtbal.

De vrouw die vroeger streng mijn haar vlechtte voor ik naar school vertrok en die toenertijd met gezag boven me uittornde, ben ik al geruime tijd in lengte gepasseerd. Haar pas doet echter nog steeds kranigheid vermoeden. Ik heb het nooit mogen weten, maar mijn moeke was een rosse... en dat schijnen nogal felle mensen te zijn. Bovendien heeft mijn grootmoeder een ijzersterk geheugen. Van zolang ik me haar kan herinneren, verslikt ze zich in onze namen, maar vraag haar wanneer die of gene is overleden, of naar andere precieze gebeurtenissen en ze zal je het exacte antwoord meteen weten te geven.

Mij onbekende familieleden passeren de reveu. Ze zijn allemaal langsgeweest. "Die meubels kan je toch niet weggooien, zunde". Het gebeuren rond de verhuis doet innerlijk verdriet vergeten. Er zijn andere zorgen. Altijd zorgen.

Een pijnlijk item is het dressoir. Het past in een omvangrijk ensemble aan stoelen en kasten die ze in haar lange leven vergaarde. Het is groot. Te groot. Het past niet in de nieuwe flat. "En niemand wil het hebben zegt ze", en ze klopt op de enorme kast alsof ze het over een oud paard heeft dat jaren dienst heeft gedaan. Ik zwijg diplomatisch. Dat ze nou maar niet gaat voorstellen dat ik het moet nemen... zou ze?

Mijn pre-IKEA grootmoeder kan er maar moeilijk mee leven dat ze zal moeten scheiden van een ding dat ze al vijftig jaar met veel ijver afstoft. Haar levenswerk dat zomaar naar de tweedehandswinkel moet. Gelukkig kunnen de grote eiken tafel en de zes stoelen wel mee. Nu ja, ze passen alleszins in de woonkamer, of het er praktisch op vooruit zal gaan is een andere vraag.

Volgende keer als ik mijn grootmoeder opzoek, zal ze in haar nieuwe huis zijn. Een stukje van mijn kindertijd wordt afgesloten. De serviceflats zijn op een steenworp van waar ze nu woont, maar maken een wereld van verschil: de supermarkt is goed bereikbaar en vooral ... veel van mijn grootouders' oude vrienden wonen er al.

Als ik de deur achter me dichttrek en de trappen afloop, spring ik voor de laatste keer van de drie laatste treden. Dit keer zonder opzwierende vlechten.

Anke

Brussel en haar lucht

2006-02-06T00:54:00.000+01:00

Dat de lucht in Brussel niet te smaken is, is geen geheim voor de inwoners van de stad. Het verbaasde hen waarschijnlijk nauwelijks het nieuws te horen dat de Europese normen overschreden worden. Elke dag slikt het hoofdstedelijk gewest immers een karavaan aan wagens. Wat hen misschien wel deed schrikken was de reactie van minister Huytebroeck in DeMorgen van zaterdag 4 februari. De groene minister verklaarde immers lolweg dat de fout niet bij Brussel ligt, maar bij Europa dat te zware normen voorschrijft. Moge dat een geruststelling wezen voor de mensen die elke dag de te grote hoeveelheden stikstofdioxide en zwaveldioxide binnenkrijgen.

Toch zou het oneerlijk zijn het probleem helemaal bij het gewestniveau te leggen, waar met het geplande autoluw maken van de Anspachlaan en de verbetering van het openbaar vervoer duidelijk een nieuwe wind waait. Lokaal zit er één en ander strop. Waar andere Europese hoofdsteden er wel in slagen om grote zones autovrij te maken, zijn er in Brussel nauwelijks straten waar koning auto de toegang is ontzegd. De stad Brussel heeft geen degelijk mobiliteitsbeleid. Weinigen voelen zich dan ook aangespoord om de wagen thuis te laten. Gevolg is dat de Brusselaars niet alleen met de vuile lucht zitten, maar met een immens parkeerprobleem.

Kyoto mag dan wel een probleem lijken voor de federale minister van leefmilieu, schone lucht begint bij je eigen gemeente of stad. En, als er ten slotte nu één ding is waar Europa nu net niet van politiek moet veranderen, is het op het vlak van gezondheidsnormen.

Anke

Defense!

2006-02-05T17:42:00.000+01:00

Neen, ik zal het hier niet hebben over Donald Rumsfeld of een andere conservatieve nitwit die het hun hobby vinden om de wereld in continue vorm van oorlog te houden om zo de bevriende oorlogsindustrie van haar jaarlijkse woekerwinsten te voorzien.

Ik bedoel hier met 'Defense' de oerkreet die een basketballpubliek opwerpt als haar ploeg in verdediging moet overschakelen. Een term overgewaaid uit de States. Vooral uit de New Yorkse baskettempel 'Madison Square Garden' overgekomen, waar de plaatselijke Knicks in hun NBA-strijd onder een Defense-gejuich telkens worden aangemoedigd door haar trouwe supporters uit de Big Apple.

Ik was op uitnodiging van mijn good old buddy Mario voor de eerste keer te gast in de spliksplinternieuwe Sea'rena van BC Oostende voor een wedstrijd. De Sea'rena, een betonnen schoendoos aan de buitenkant maar een prachtige baskettempel binnenin. Weliswaar het belangrijkste voor de sport maar altijd jammer dat deze nieuwe volkstempels in Vlaanderen altijd zonder dat tikkeltje extra gebouwd worden. Waarom kunnen wij niet iets speciaals doen zoals bv. de Allianz Arena in München. Waarom altijd die saaie betonnen dode constructies? Enfin, los daarvan een mooie basketarena binnenin.

En ik heb ervan genoten, van de match. Ik ben normaal een voetbalkijker en voor mijn TV lust ik wel de belangrijkste wielerkoersen, maar een basketwedstrijd bekijken is altijd een intense ervaring voor mij. Niet alleen omdat ik het niet zo vaak doe, maar vooral omwille van de sfeer en de spanning.

Vooral dan met die ene supporter in het publiek. Een lange magere met een typische Oostendse haarsnit (vrij vertaald donkerblond met het bovenste deel van zijn haar afgebleekt met Javel). Droomde waarschijnlijk altijd ervan om profspeler bij zijn eigenste BC Oostende te worden. Vurig, opgaand in het spel, scheldend naar de ref, springend naar een in het publiek gegooide bal, aanwijzingen gevend naar Wright, tierend in het oortje van het tienjarig meisje dat voor hem zit op de eerste rij (waarschijnlijk is hij nog altijd pissed op haar omdat zij die plaats heeft en niet hij), maniakaler met het spel bezig dan Johan Vande Lanotte, voortdurend het publiek opzwepend. We zaten nog maar twee seconden of hij riep al zijn stem schor met het in het basketwereldje zo mooie 'DEFENSE'! En hij dreef maar door, gesticulerend, met de wijsvingers omhoog bij een nieuwe driepunter van zijn 'Telindus'. Nog op zijn 'zangpalmares': 'Let's go Ostend, let's go!', 'DEFENSE!' en het gebruikelijke 'godverdomme'. Na het laatste speeltijdsignaal doet hij dan nog altijd nahijgend van de tribunematch zijn stretchingoefening na alweer een gewonnen match voor hem. Sport kan mooi zijn door haar mensen.

Laurent

Squash

2006-01-29T20:06:00.002+01:00

Ik ben - al zeg ik het zelf - trots op mezelf. Ik had me met Nieuwjaar voorgenomen om wat meer aan sport te doen.
Niet dat ik zo immobiel ben als de linkerwenkbrauw van Bavo Claes hoor. Ik probeer bv. wekelijks met de Rode Duivels van Wulpen de West-Vlaamsche velden al voetballend te betreden.
Maar ik had al zo'n tijdje een loom gevoel. Een fysieke lethargie. En daardoor voel je je algauw ook niet meer mentaal 100%.

Soit. Om een lang (en vooral saai) verhaal kort te maken heb ik sinds twee weken mijn voornemen waargemaakt: ik ben al twee maal de squashbox van de VUB ingedoken. Ik heb namelijk ooit onder vrienden wat gesquasht, de keuze lag voor de hand.

Wat ik wel vergeten was, is dat die 'ooit' bij mij ook zo'n 20kg lichter en beweeglijker betekent. Hier niet bij stilstaand daag ik een aantal mensen uit. Vooreerst mijn goeie vriend Tomé. Dat zou een makkie worden. Hij was niet in vorm en hij is vooral een beoefenaar van badminton. Je weet wel die sport waarbij je keihard tegen een pluimpje mept om dan vast te stellen dat het pluimpje in een lichte parabool over dat net - met een zuchtje wind - dwarrelt. Piece of cake, gewonnen spel, send his mother some flowers enz.

Ja lap! Vier spelletjes, vier keer een pak slaag: 9-3, 9-4, 9-6, 10-8. Ik zal wel niet zo fris geweest zijn. De benen waren wat afgesneden. Had lang moeten werken. Blablabla, de traditionele excuses.

Maar geen probleem. Revanche was mogelijk tegen een andere badmintongod, Duyckie van mijn werk. Had nog nooit gesquasht. Je kent dit wel, de traditionele underdogtalk. Maar deze West-Vlaamse wonderboy laat zich geen twee keer vangen. Supergeconcentreerd was ik.

En ik moet toegeven, ik heb nog nooit zo geconcentreerd zo'n pak rammel om mijn oren gekregen. Alle hoeken van die box heb ik gezien en dat verdomde blauw rotballetje bleef maar ongrijpbaar voor me. Uitslag: 9-1, 9-1, 9-3, 9-4.

Ik troost me met de gedachte dat ik bij iedere nederlaag iets bijleer. En dat ik me fysiek beter in mijn vel voel door de beweging (het ergste van al: geen kilo's zweet eraf maar erbij door de après-squash). Misschien moet ik ze allen eens uitdagen in mijn specialiteit, de kiekenbillenkaarting. Wedden dat ze dat nog nooit gedaan zullen hebben...

Laurent

Zondag

2006-01-23T00:08:00.000+01:00

Zondag zondag... vandaag ben ik heel de dag weer bij je.

Nu ja, met een slaapkop tot half drie in bed en... dat blijft maar duren. Van de strijdster van de voorbije de week, blijft er in het weekend een lusteloos hoopje mens over dat in bed ondersteund door kussen en een tas zielige koffie (we willen toch niet écht wakker worden) de kranten doorneemt en bij het lezen van de tweede pagina in een boek weer in slaap tuimelt.

Als een schildpad kruipt ze de dag door. Het leven één aaneenschakeling van dromen en flauwe realiteit. Tegen drieën ontbijten en dan op de zetel bekomen van de inspanning.

Variatie op het thema lezen: al vanaf vieren soaps op het televisiescherm. Spijtig genoeg is er op zondag alleen tijdens de kerstperiode iets te beleven. Vlaanderen vakantieland? Te vermoeiend.Ik wil hardcore Ridge en Brooke en de voorbije zes maanden dat ik uit hun leven verdween helemaal terug ophalen.

Ik wil voor altijd en eeuwig metgezel zijn van teddybeer en hoofdkussen.

Wat een geluk dat ik nooit naar de mis moest op zondag. Wat een geluk dat god dit tot rustdag maakte.

Anke

Straatsburg - Januari - 2006

2006-01-16T08:40:00.000+01:00

Keuzes maken

2006-01-15T17:04:00.000+01:00

Het spannende aan het leven als je eind de twintig bent, is dat je voor de langetermijnkeuzes komt te staan: "Huur/koop ik een woonst? Voor hoe lang? Waar? Zal ik me dit in mijn verder leven niet beklagen? Zal dit geen invloed hebben op mijn job, familie en vrienden, vrije tijd, dromen...?" Enzovoort.

Ik denk dat ik definitief in deze 'eindtwintig'-fase ben beland. De laatste haltes voor tram 3. De lancering van mijn langetermijnleven annex verdere ontdekkingsreis in het (voor mij eindelijk aangebroken) volwassendom.

En die beslissingen worden traag en van tijd tot tijd genomen.

Op het eerste zicht van elkaar losstaande doorgehakte knopen. Bij nader inzien een ijsbreker die zijn juiste koers heeft gevonden om ijsschots na schots krakend uiteen te rijten. En telkens wanneer je voor een nieuwe ijsschots stilstaat staat de twijfel en angst je naar de keel. "Zal ik er deze keer door geraken? Of moet ik hier terug?"

Ik weet van wie/wat ik hou. Ik probeer iedere beslissing in die richting te stuwen. En toch zo onzeker over wat komen zal.

We komen er wel. En iedere beslissing is een goeie beslissing.

Aan alle begane paden: "tijd om mijn voetsporen te wissen".
Aan alle nog te begane paden: "liever een voor de kuiten lastig te bewandelen zandweggetje dan een gemakkelijke stoep met een hoge rand..."

Laurent

PS: Een tip: als je mij tussen mijn 40ste en 50ste verjaardag op een Harley ziet rondshowen, weet dan dat ik de juiste keuzes heb gemaakt.

Infected by spyware

2006-01-07T19:36:00.000+01:00

"Your computer is infected with spyware".

Deze namiddag, 15.04u, volop aan het werken aan een nieuwe tekst. En dan dit.
Dit simpel zinnetje kan mijn hele digitale wereld doen instorten. Met alle gevolgen vandien. Weg werk, angstzweet, gevloek, gebeden, zevendertig paternosters en evenveel trappistenpaters voordien.

En maar lachen dat ik deze week gedaan heb met de journaalberichtgeving over het inbreken op het windowssysteem door enkele hackers. Bill Gates keek maar scheel door zijn ict- (lees nerd-)brilletje toen hij deze week zijn geliefkoosde beurscijfers via het net wilde bekijken. "Zijn computerken was geïnfecteerd", maakte hij aan de wereld bekend. Maar geen nood, Microsoft zou spoedig met de remedie afkomen. Enkele dagen geduld en 'superbill' zou op zijn site het wondermiddel aanbieden.

Ja, tarara. Volgens mij heeft Bill zelf zijn medewerkers opdracht gegeven - ja, want hij weigert al enkele jaren om zelf nog het vuile werk te doen. Geld scheppen met de minuut is al lastig genoeg - om zijn systeem te couilloneren.
Dan is het gemakkelijk om de reddende engel te spelen via een downloadbaar (tijdelijk gratis) programma. Even van het net halen, vlug installeren, detecteren en dan verwijderen.
Toch bizar dat het immens groot probleem van enkele dagen geleden zo rap opgelost wordt.

Georganiseerde poenschepperij, ja!

En ondetussen zelf gestalkt worden met allerhande spam om dit programma te verlengen en zo mijn computer te beschermen tegen al het kwaad van over het net.

Daarom één tip:
Voor iedereen die zijn/haar computer wil beschermen tegen alle evil Bills in de wereld: www.veiligecomputer.be.

De enige spyware die nu nog rondhangt bij mij is a dead spy.

Laurent

Beste wensen voor 2006!

2006-01-03T11:08:00.000+01:00

Onze beste, gezondste, gelukkigste, sensueelste (en zoveel meer) wensen aan iedereen voor 2006!

Over leven en kunst - MoMa blues

2005-12-30T18:56:00.000+01:00

Mijn Amerkaanse droom. 29 december New York city, ik heb de MoMa blues. Terwijl mijn allerliefste zich in de gietende regen aansluit bij de eenuurlange rij voor het museum , spring ik nog snel even de nabije Starbucks binnen om ons van koffiewarmte te voorzien. Twee verzopen honden - we waren de enigen zonder paraplu - betreden uiteindelijk na wachten en snertkoffie de cultuurtempel.

Zes verdiepingen aan puur kijkgenot, 150 000 schilderijen in collectie. "Founded in 1929 as an educational institution, The Museum of Modern Art is dedicated to being the foremost museum of modern art in the world." Voor Amerikanen is het leven de kunst van het steeds de beste te zijn.

Op de eerste verdieping: pop art, hedendaagse kunst. Media wisselen elkaar af. Een vrouw verandert voortdurend van uiterlijk. Haar pasfoto's zijn het object in het museum, maar is zij dan de kunst gemedieerd door de pasfoto? Een ander schilderij maakt gebruik van vierkantige vlakjes. Geinspireerd door Seurat en Signac of door de televisie? Schilderij of beeld?

Maar overdaad schaadt. Na de eerste en tweede verdieping, begin ik langzaam uit het gebouw te kijken. Wie zou er in die gebouwen aan de overkant wonen? Hoeveel moet dat kosten? De massa geeft zich over aan de plaatjes en ik droom weg. Mijn allerliefstes fotokunst bereikt Japanse hoogten.

De laatste twee verdiepingen wordt het immens druk. Ik gok de namen van de kunstenaars op zicht. Monet, Manet, Gaugain, Degas, Kandinsky, Mondriaan, Van Gogh ... Ik ben ervan overtuigd dat het menselijk brein er maar een beperkt aantal aankan, de namen die ik er de laatste jaren probeerde in de te proppen, floepten er zo weer uit.

"What do you feel looking at this painting?"

"Happy moma".

Amerika's kinderen op kunstles. De dame naast mij vergist zich van schilder en plakt een Renoir op een Monet. Wat voel ik als ik de dertigste Picasso zie? Niets speciaals, ik heb al zo veel van mans schilderijen gezien. Magritte idem.

Ik wil meer hedendaagse kunst. Modernisme is fijn, maar zo beperkt. De kunstenaar schept zelf een wereld en keert zich af van die rondom hem. Het is te nemen of te laten die wereld. Ik hou van die van Picasso, Margritte, maar moet bekennen dat ik me niet kan inleven in Kandinsky's . Ik vind de kleuren schreeuwerig lelijk.

De massa begeeft zich naar prentjes, beelden in het geheugen gegrift, om ze zelf te vereeuwigen op foto. De individueelste expressie van het meest gemeenzame goed. Na de posters, de boeken, de glazenonderleggers en agenda's nu de real thing.

I was there...

Anke

O wee! Bolkestein

2005-12-22T11:08:00.000+01:00

Deze morgen de krantencommentaren aan het doornemen... en wat schrijft onze aller Yves Desmet: "De Bolkesteinrichtlijn bestaat niet langer". Euh, Mr. Desmet zou zijn huiswerk beter moeten maken. De richtlijn bestaat nog steeds. Ze wordt in februari aan de Europese Parlementsleden voorgelegd in Straatsburg en zoals de krachtsverhoudingen er nu voorliggen, ziet dat er niet zo goed uit.

In juli ging ze door de Commissie Sociale Zaken en Werk van datzelfde parlement en op 23 november laatstleden werd ze door de IMCO commissie aangepast, zij het onvoldoende. Ik raad Mr. Desmet aan om een keer op de site van Anne Van Lancker te gaan kijken. http://www.annevanlancker.be/

Wat tragisch dat de exacte informatie over een zo belangrijke richtlijn aan iedereen voorbijgaat. Is er daarom zo weinig protest? Gebrek aan informatie over Europa? Zelfs één van de toonaangevende journalisten in eigen land weet niet waar we staan, terwijl nu net de steun van de publieke opinie nodig is om de stemming tot een goed einde te brengen.

Please Yves, zet dit recht!

Anke

Illegaal en op de bus

2005-12-21T19:44:00.000+01:00

Wie de discussie tussen Minister van Brempt en federaal Minister Dewael de laatste dagen gevolgd heeft weet genoeg: het is vitaal dat de vreemdelingenpolitie meerijdt om controles uit te oefenen op bussen die zitten namelijk vol met illegalen. Alleen al dit jaar zijn er maar liefst 24 betrapt. 24 mensen die zwart meerijden met onze welvaartstrein. "Criminelen" worden ze ook wel door meneer Dewael genoemd. Als hardwerkende Vlaming zou ik er alleen maar bang(er) van worden om nog met de bus of de tram naar het werk te gaan.

Filip Dewinter kwam gelukkig nog een keer tussen in het parlement om Van Brempt eraan te herinneren dat de socialisten voor de zwakkeren in onze maatschappij moeten opkomen, niet voor mensen die in ons land verblijven, geen belastingen betalen en die uiteraard allemaal een baantje hebben in de drugshandel.

Inderdaad voor illegalen is België een paradijs. Niet alleen rijden ze allemaal gratis met de bus, maar bovendien vinden ze overal werk. Ja, de laatste tijd krijgen deze mensen zelfs vaker en vaker via onderaannemers van onze overheid een baan. Ze zijn lekker goedkoop en bovendien zijn ze niet vaak gesyndiceerd. Iedere illegaal zal Dewinter vertellen hoe fijn het wel is om zonder enige sociale bescherming tewerkgesteld te zijn. De Moldaviër die door één van onze gastvrije landgenoten, zijn werkgever, voor dood werd achtergelaten naast de weg kan er van meespreken.

Voorts ligt het loon van de gemiddelde illegaal enorm hoog: met 5euro per uur en tienurige of twaalfurige werkdagen, kan hij, vooral als hij bespaart op huisvesting en zich in een container of huis samen met andere illegale vrienden vestigt, al gauw een villa in Brasschaat veroorloven. Reken hier ook bij dat elke illegaal ervan droomt om in het weekend te werken.

Vanavond nog viste men tien "criminelen" uit de sluis van Kallo. Verstekelingen. De verkleumde vluchtelingen die aan boord zaten van een vrachtschip, waren helemaal van Lagos naar België gereisd in een technische kamer boven het roer. Geheel klaar om hier te verdwijnen in de anonimiteit. Jonge mensen die hun leven op het spel zetten om het ergens anders beter te hebben. Ze wisten niet eens dat ze in België waren en twee van hen hadden hun hoop op een mooier leven met een hoge tol betaald. Ze waren onderweg gestorven van de kou. Dat de vluchtelingen de wanhoop nabij waren is nogal duidelijk: ze hielden zich in leven met Scheldewater. Elke gezonde Antwerpenaar weet dat het verboden is in de Schelde te zwemmen wegens de vervuiling. Laat staan dat je van het water zou drinken.

Waren deze niet ontdekt, dan hadden ze misschien al snel een baantje gevonden ergens in de bouw, de horeca. Hadden ze niet als orgelpunt van het journaal gefungeerd, hadden ze misschien nu wel ergens zitten afwassen, of verdwalen in een land waarvan ze noch de gewoontes, noch de taal kenden. Deze schaduwen dragen zonder enige sociale rechten elke dag mee bij tot onze economie. Ze maken onze huizen en onze maaltijden goedkoper. De hardwerkende Vlaming koopkrachtiger. Ik vraag mij af waarom deze mensen persé op de bus moeten opgespoord worden. Zou minister Dewael niet beter eens een kijkje gaan nemen op een aantal bouwwerven? Lijkt mij effectiever om ook de mensen die van het systeem misbruik maken aan te pakken en zij die zonder scrupules die mensen in erbarmelijke omstandigheden tewerk stellen op hun verantwoordelijkheid te wijzen. Ik vind het voorts misplaatst de term "crimineel" zomaar te pas en te onpas in de discussie te gooien. En zeg nu zelf, die 24 ontdekte illegalen op de bus, is dat echt die verdachtmakerij op een openbare plaats waard?

Anke

Snot en snurk

2005-12-18T23:02:00.000+01:00

Lap, ik heb het zitten. Het heeft dit jaar lang op zich laten wachten. Ja, ik heb het over een snotvalling. De groene slijm in uw neusgaten. De zakdoekenvuller eerste klas met hoest en siroop als vaste partners in crime.

Klote! Want het veroorzaakt niet alleen een suf en mottig gevoel in hoofd, neus, mond, keel, luchtwegen en longen. Het leidt ook tot nachtelijke snurkpartijen. Tot grote (en terechte) ergernis van alle bedpartners van de hele wereld. Mijn Ninitje kan ervan meespreken. De keren dat ik een elleboog in zij en gezicht kreeg omdat het geratel uit mijn diepste luchtwegen (ook wel de Koksijdse Luftwaffe genoemd) haar te veel werd, waren vorige winter te talrijk. Daarom dat ik dit jaar zo blij was dat mijn nachten zonder verkoudheden voorbij schreden. En Nini kon daar geen getuige van zijn. Zij studeert dit jaar namelijk in Leicester.

Kijk, een nachtelijke verkoudheidsscenario ziet er voor mij als volgt uit: sloefjes uit, neerploffen in bed, een lepel homeopatische siroop innemend, de neusspray in ieder neusgat duwend en pompend om enige ademopening te creëren, Vicks op de borst smerend, met Arafathanddoek hangend boven een dampende pot kokend eucalyptuswater en dan hopen op, ja op wat eigenlijk? Laten we het de zalige slaapstilte noemen. Wie dit denkt, komt bedrogen uit. Na vijf minuten lig je al te fluiten en grollen dat het geen naam heeft. En dan heb je twee keuzes: ofwel doe je daarmee voort ofwel herhaal je de hele procedure om het snurken in te dijken.

Morgen is Nini terug voor twee weken en ik zit met een potentiële napalmbombardement in mijn reukorgaan. Bij deze wil ik haar verwittigen dat ik veel zal wakker zijn volgende nacht...

Laurent

Brussels in winter

2005-12-13T19:05:00.000+01:00

Wandering through cold streets tangled like old string,
Coming on fountains rigid in the frost,
Its formula escapes you; it has lost
The certainty that constitutes a thing.

Only the old, the hungry and the humbled
Keep at this temperature a sense of place,
And in their misery are all assembled;
The winter holds them like an Opera-House.

Ridges of rich appartments loom to-night
Where isolated windows glow like farms,
A phrase goes packed with meaning like a van,

A look contains the history of man,
And fifty francs will earn a stranger right
To take the shruddering city in his arms.

Wystan Hugh Auden

slechte dag...

2005-12-09T19:17:00.000+01:00

Het zat mijn collega niet mee. Drie maanden werk aan een project dat niet doorging. Klote. Een avondje cinema moest heil brengen. De UGC op place de la Brouckère was het Walhalla waar alle tegenslagen snel vergeten zouden zijn. De moderne, hardwerkende vrouw verliet het bureau rond achten, zodat ze voor de voorstelling nog even een sandwich kon meepikken. Met de mond vol bestelde ze een ticket, waarna ze zich al iets opgelatener richting entertainment begaf.

De kaartjesknipper drie meter verder had echter andere plannen met haar avond. Die sandwich, die kon de filmzaal niet binnen, zo maakte hij vriendelijk duidelijk. Waarschijnlijk ook een rotdag, moet mijn collega gedacht hebben. Verdwaasd frommelde ze het papiertje rond haar half afgeknabbelde avondmaal en zette ze haar tocht verder.

"Mevrouw die sandwich komt niet binnen", herhaalde de kaartjesknipper nu iets minder vriendelijk.

"Wat ook niet in mijn tas?". Dit moest een grap zijn.

"Nee, u kan geen etenswaren mee naar binnen nemen". En ja, er valt met UGC regels weinig te lachen.

"Dus u controleert alle tassen op verdachte... voeding?". Een vlaagje irritatie laaide op. "Kijk, spaar uw moeite ik was helemaal niet van plan uw M&Ms, marsen of snickers te kopen en ik haat popcorn. Kan ik naar mijn film?".

"Mevrouw, u mag niet binnen met die sandwich".

Ondertussen waren er twee kleerkasten onder aan de trap komen staan. Nee, uiteraard niet voor haar. Of toch? De kleerkasten naderden. Het begon haar te dagen dat de UGC haar wilde buiten werken, omdat ze een broodje kaas probeerde binnen te smokkelen.

"U komt hier niet vaak zeker?"

"Ja", antwoordde de kaasbroodjessmokelaar in wording kordaat "en ik herinner me opeens weer waarom".

Zo werd een klein conflict een principeskwestie. Mijn collega had haar avondmaal kunnen wegsmijten, maar dat deed ze niet. Geflankeerd door de kleerkasten stormde ze naar het loket en daar eiste ze haar geld terug. De kassabediende maakte echter beleefd duidelijk dat in haar geval terugbetaling spijtig genoeg onmogelijk was. Ze had immers een voorbetaalde vijfbeurtenkaart. Wat? Niet terug betalen? Dat zou ze nog wel eens zien. Een nabije verantwoordelijke moest het ontgelden. Hij ging van ontzetting zowaar een gratis filmticket halen.

Olie op het vuur. Alsof ze zich zou laten omkopen.

En kijk daar was ook de grens van de UGC regels bereikt. Een hoogrode, geïrriteerde française voor een rij wachtende klanten dat maakt indruk. Haar verrassingsaanval had succes.

Twee minuten later stond mijn collega terug in de kou met sandwich én terugbetaald ticket. Het mocht dan wel een rotavond zijn, maar ze ten minste had haar principes niet opgegeven voor twee luttele uren vermaak.

Coluche nous montre le chemin

2005-12-06T22:13:00.001+01:00

Voor alle beleidsmakers die enkel oog hebben voor de marketingdoegroepen zoals de hardwerkende Vlaming én de goeie tweeverdiener én de actieve meerwaardezoeker en die liever zouden hebben dat de malcontenten van de maatschappij niet zouden moeten stemmen, deze simpele boodschap:

Laurent

Met vallen en opstaan...

2005-12-05T21:34:00.001+01:00

Nu ja eerlijk, ik ben nogal redelijk slecht als het op papieren aankomt. Ik verlies ze, laat ze rondslingeren, breng ze te laat binnen. Ik heb in mijn twee jaar animo nog nooit een document voor onze groep kwijtgespeeld op zomerkamp, paspoorten heb ik met mijn leven verdedigd en de juiste dingen op tijd binnengeleverd op school. Toen ik lesgaf waren kopies op tijd in orde en zelfs op de unief slaagde ik erin om alle nota's op tijd te hebben voor ik aan een examen begon. Als het op persoonlijke administratie aankomt... nou ja dan loopt het soms wel eens mis.

Toen ik jonger was joeg het me altijd angst aan om op een dag dezelfde verantwoordelijkheden te hebben als mijn ouders. Volwassenen moesten zorg dragen voor papieren, veel papieren zo werd me al snel duidelijk. Thuis hadden we een schuif daar staken alle belangrijke documenten in: ziekenboekjes, contracten, ... Elk jaar bracht één van mijn ouders een dag door met het in orde brengen van die paperasserij. Meestal ergens in juni wanneer de belastingsaangifte de deur uit moest. Ik herinner me die bewuste opruimdagen nog levendig. Het was me verboden in de woonkamer te komen en o wee als ook maar één van de belangrijke docs niet aanwezig was (vaak was dat mijn studiebewijs), dan werd het hele gezin ingeschakeld in een heuse zoektocht die vaak uren van frustratie inhield. Het bewuste document kwam meestal een aantal dagen erna terug bovendrijven.

Op mijn achttiende was het mijn beurt: voor het eerst zelf een belastingsbrief invullen. Dat was toen nog makkelijk, want mijn schamele inkomsten beperkten zich tot een luttel vakantiebaantje. Naarmate ik ouder werd en ook alleen ging wonen werd het echter menens. Baantjes liepen uit en ook de documentenberg in mijn eigen schuif op mijn kamer én op kot werd groter.

In 2003 werkte ik om mijn studies mee te betalen als zelfstandige in hoofdberoep, maar in uitzonderingssituatie, omdat ik studeerde en niet genoeg verdiende om echt helemaal onafhankelijk te zijn. Ik sloot mij aan bij een sociale zekerheidskas. Gelukkig werkte één van mijn vriendinnen in dezelfde school en kon ik bij haar terecht voor tips. Alle bonnetjes voor kosten werden netjes bijgehouden zodat ik ze van mijn inkomsten kon aftrekken. De belastinsbrief ging helemaal correct de deur uit. Op school waren ze echter niet meteen behulpzaam als het op die papierwinkel aankwam. Zolang de leerkrachten in een zelfstandigenstatuut konden tewerkgesteld worden, hoefden zij zich van ons weinig aan te trekken.

Nu 2005 ben ik de klos van mijn eigen onhandigheid toen. In september vlak na de vakantie en mijn 25ste verjaardag ging ik mij netjes inschrijven bij de mutualiteit. Ik werd de trotse bezitter van een eigen ziekenboekje en roze kleefbriefjes met mijn naam erop. Wat blijkt echter een aantal weken later? Mijn periode als leerkracht in 2003 is niet regulier. Daar zijn ze nu via de "kruisbank" tijdens het overgeven van mijn gegevens van de federatie Antwerpen naar Brussel achtergekomen. Het hele gebeuren was niet aangegeven bij de mutualiteit. Concreet betekent dit dat ik al drie maanden niet verzekerd ben... en dat alle dokterskosten voor mijn rekening zijn. Leve de sociale zekerheid!

Wist ik veel twee jaar geleden dat dit moest? Bovendien vraag ik mij af waarom men er nu na die twee jaar achterkomt als mijn gegevens toch al in de kruisbank zaten. En wat bedoelt men met niet regulier ? Ik heb toch een belastinsbrief met de nodige attesten binnengeleverd en bovendien heb ik alle drie maanden netjes mijn sociale bijdragen betaald. Mocht er toen een probleem zijn geweest, waarom heeft de mutualiteit ons toen niet op de hoogte gebracht? Vanmorgen kwam daar ook nog bij dat mijn sociale kas het verkeerde document aan me had opgestuurd om me te "regulariseren". Was de dame van de mutualiteit iets minder nauwgezet geweest, dan had ik twee jaar na datum een mooie risicopremie kunnen betalen waarvan studenten eigenlijk zijn vrijgesteld. M.a.w. als mijn sociale verzekeringskas niet eens doorhad hoe het zat, hoe had ik het dan twee jaar geleden kunnen weten?

Bon, de les van vandaag was duidelijk niet alleen houdt volwassen worden leven met papieren in, bovendien kan het niet zorgvuldig controleren van die dingen je een aardige duit kosten. Mijn oude werkgever ligt daar uiteraard niet wakker van. Hem kan legaal gezien niks verweten worden. Hij kan zoveel jonge leerkrachten aannemen als hij wil zonder hiervoor enige verantwoordelijkheid te dragen. Mooi systeem toch? Mijn sociale zekerheidskas? Tja die hebben waarschijnlijk vergeten een aantal dingen in hun folder te schrijven. En ik had oplettender moeten zijn.

Toch zijn er volgens mij duizenden jongeren die elk jaar met hun handen in de haren zitten als ze van die ene dag op de andere hun papierwinkel in orde moeten brengen. Je eerste job, een nieuw appartement. Wat moet je wel dan niet betalen? Vaak bieden meerdere telefoons naar de overheids en andere diensten op dat moment weinig soelaas. Voor je computerprogramma bestaat er een (betalende) hulplijn, net zoals bij Belgacom en CODITEL. Naast een vereenvoudiging van de papierwinkel, zou het in een samenleving die steeds flexibeler wordt en waar jongeren vaak in allerhande statuten (interim, parttime,...) worden geduwd handig zijn als de overheid een soortgelijk initiatief zou nemen om de overstap voor het jonggeweld dat gewend is aan het flitsende internet en databanken waar alles met elkaar gelinkt is, naar de documentenwereld iets eenvoudiger te maken. Vaak zijn de antwoorden simpel, maar komt het er gewoon op aan de juiste informatie aan de juiste persoon door te spelen. Nee dit is niet uit eigenbelang. Ik heb mijn lesje geleerd. Het zou een heel aantal ambtenaren alvast van een heleboel werk verlichten en tijdslopende "regulariseringen" overbodig maken.

Bovendien zouden werkgevers die beroep doen op "zelfstandigen" hier best wat meer verantwoordelijkheid mogen nemen. Hierbij is mijn geval dan eigenlijk nog een lachtertje. Ja, eigenlijk zijn documenten vaak een garantie op sociale rechten. Niet lachen, maar zelfs Kafka was hiervan overtuigd. Het is alleen spijtig dat in dit specifieke geval bijna alles op de werknemer terecht komt. Een betere informatiedoorstroming zou alvast helpen om jongeren betere keuzes te laten maken. Vaak wordt er een boel geld voorgespiegeld zonder duidelijk te maken wat de betrokkene te wachten staat onder het zelfstandigenstatuut en wat de reële kosten ervan inhouden. Misschien iets voor de vakbonden om over na te denken?

Anke

Het leven zoals het is, nageroepen worden...

2005-12-04T14:06:00.000+01:00

Ik vind Brigitte Grouwels geweldig. Een vrouw met pit en tegelijk Brussels CD&V-staatssecretaris voor Gelijke Kansen. Brigitte wordt dagelijks nageroepen en uitgescholden in de Brusselse 'moeilijke' buurten. Scheldwoorden als 'westerse hoer' en 'knappe babe' zijn haar niet onbekend. En dat zint haar niet! Die door haar feilloos geciteerde jochies, toevallig van allochtone afkomst, die zich hieraan bezondigen, zullen het geweten hebben! Moord en brand heeft ze al geschreeuwd in de media. Actie zal er komen!

Wat dit precies zal inhouden kon ze ons nog niet meedelen in het duidingsprogramma 'De Zevende Dag'. Ik ving tijdens haar gesprek met VRT-journalist, Guy Janssens, iets op over positieve maatregelen vanuit de vrouwenwereld zelf. En ook over positieve maatregelen vanwege de politie. (Positieve politie in exotische wijken? Noem het gerust de poli-poli-brigade). Valt precies toch wat beter mee als oplossing voor het door haar met veel bombarderie uitgeschreeuwde probleem. Brigitte, als ik jou deze week zo hoorde moesten we bijna André Flahaut uit zijn tank gaan halen om de stoottroepen de Brusselse guerilla in te sturen. Brigitte, onze eigenste Nicolas Sarkozy, maar dan met een hogedrukreiniger die aangesloten is op een geraniumgietertje.

Nog niet iedereen beseft dat vrouwen - nog altijd - elke dag moeten vechten voor hun plaats in de samenleving. Vorige week kon je lezen dat een 'Westerse' vrouw in België nog altijd een kwart minder verdient dan een man. Onaanvaardbaar voor mij!
Elke dag zie/hoor/beleef je een verhaal waar vrouwen onderdrukt worden. Het is zoals Brigitte zegt, het is tijd voor actie.

Maar nu moet Brigitte mij wel eens een aantal zaken verduidelijken:

A.
Brigitte Grouwels beweert dat ze altijd nagefloten wordt in de moeilijke allochtone wijken waar de straatjochies de plak dicteren:
Ik zie eerlijk gezegd Brigitte niet regelmatig de 'moeilijke' buurten bezoeken. Toch niet als het neerkomt op het flaneren langs de 'boetiekskes' in Westerse kledij.
B.
Brigitte wordt altijd nageroepen in het Nederlands als ik haar mag geloven:
De Nederlandstalige integratie werkt! Nu hebben de werkgevers in het Brusselse zeker geen argument meer tegen om allochtone jongeren aan te nemen.
C.
Het zijn specifiek islamjongeren die met de vinger worden gewezen:
Dat er wel eens iets mis durft gaan binnen de moslimgemeenschap wil ik gerust aannemen. Dat vrouwen er voor hun positie moeten vechten spreek ik zeker niet tegen. Net zomin dat ik het tegenspreek dat er ook in iedere andere gemeenschap wel eens iets mis durft gaan en dat vrouwen er moeten knokken voor hun plaats. Goeie Vlaming Robklop Verreycken (VB) voelt nog altijd zijn vuisten kriebelen als hij terugdenkt aan de romantische knokpartijen met zijn ex-vrouw. In het voetbalstadion van Club Brugge hoor ik ook wel eens iets vallen waarop de scheidsrechter van mij prompt de match mag stilleggen en pas laten hervatten als die kale vetzak, uit wiens hamburgerbrokken- en bierspuwende mond deze woorden voortkwamen, verplicht zou worden tewerkgesteld in een tehuis voor mishandelde vrouwen.
Waarom wordt dan hier weer alleen de moslimgemeenschap geviseerd? Neemt de vrouw binnen de Joodse gemeenschap dan zo'n progressieve vooraanstaande rol in?

In plaats van alweer een groep te stigmatiseren, beste Brigitte, zou je beter werk maken van een doelgerichte aanpak: waar er misbruiken zijn, tussenkomen. En dan bedoel ik duidelijk tussenkomen bij die kleine kernen die de boel verzieken voor iedereen. En dit is nu eender bij gelijk welke 'gemeenschap'. Samenleven betekent samen regels naleven en samen een emancipatiestrijd voeren zonder een gemeenschap te stigmatiseren. Dan pas maak je werk van Gelijke Kansen.

Laurent Winnock

ps: anketje, proficiat met je job! Eindelijk heb je gekregen waar je recht op had.

Nieuwe baan, nieuwe coupe

2005-12-03T22:35:00.000+01:00

"Allez proficiat hé meiske", zegt mijn papa als ik de auto in stap. Het is rond de vieren en ik ben na een beetje vertraging eindelijk in Antwerpen aangekomen.

"Gij denkt dat dat gaat lukken?" gooit hij me vervolgens toe, terwijl ik me stevig vastgordel en onze Opel het Antwerpse verkeer induikt. Na een pak positieve sms-en van vrienden en een hysterische mama aan de telefoon, is de droge reactie van mijn vader op mijn nieuwe baan, wel euh... een verrassing.

"Bon, je hebt eindelijk een serieuze en vaste job das toch al iets", knort hij net of ik het laatste jaar een lethargisch bestaan had gecombineerd met het principieel weigeren van elke jobaanbieding. Trouwens, net of een uit de hand gelopen part time betrekking geen baan zou zijn.

Meer enthousiasme vind ik gelukkig bij mijn grootvader. Weggezakt in het rusthuisbed, zie ik de vreugde in hem opborrelen. Hij kan zijn ontroering nauwelijks verbergen en knijpt zijn ogen tot spleetjes. Tot drie keer toe brabbelt hij "amai" en trekt en bijhorend gezicht. Kon ik maar elke week goed nieuws brengen.

Vrijdag morgen, uiteindelijk de verlossende telefoon gekregen. Vast contract, voltijdse baan, serieus inkomen. Na een jaar en half tussen stage en part time rondhobben, heb ik er genoeg van om op het einde van elke maand alles bij elkaar te krabben, mijn spaarrekening te plunderen en leuke dingen te moeten overslaan. Resto's: sorry, niet voor mij. Nieuwe schoenen: dat kan wel wachten tot in de solden. Nee begrijp me niet verkeerd, ik heb het laatste jaar geen armoede gekend. Het was niet altijd even simpel, maar ik had nog net genoeg ruimte om te doen wat ik wilde doen. Door mijn ouders hingen de kleren me niet van het lijf en tijdens de zomer zat ik niet thuis te wachten op de lotto vooraleer ik op vakantie kon. Niettemin heeft het afgelopen jaar me er wel van bewust gemaakt dat werken, en toch arm zijn best kan.

En kijk, vandaag staat het zwart op wit in de krant: een baan is geen garantie op een leven zonder armoede. Niet alleen zijn er sowieso anderhalf miljoen Belgen die de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen, maar ook 4 tot 6% zij die een job hebben, komen niet rond. Meer en meer mensen werken parttime, zijn afhankelijk van tijdelijke contracten en kunnen bijgevolg niet op lange termijn denken. Hier in Brussel een huis kopen is onmogelijk aan het worden voor jong gespuis. Bovendien swingen de huurprijzen de pan uit. Als alleenstaande met kinderen kan je maar beter wegblijven uit de grootstad.

Toen mijn grootvader jong was en net getrouwd, waren het gouden tijden. Zij die niet werkten waren "luiaards". Niemand kon zich immers inbeelden zonder werk te vallen. Trots staat hij met zijn eerste auto op de foto. Die zekerheid... een zegen voor de voorgaande generatie. Vandaag wordt elke positieve noot afgewogen tegen de cijfers. 20% werklozen in Brussel, het blijft je ook na het lezen van je krant achtervolgen, je dag naar de knoppen helpen, je koffie koud. Een surftocht naar de VDAB website maakt de cirkel rond. Het gaat slecht en we zijn allemaal gedoemd. Vooral jij dan die geen diploma van ik-weet-niet-wat op zak heeft of geen vijf jaar noodzakelijke ervaring in het electronisch screenen van offertes met een welbepaald Russisch IT programma.

Bovendien moest mijn glimlachende grootvader geen torenhoge GSM rekeningen, internetaansluitingen of CODITEL betalen... Vooruitgang mijn kloten... televisietoestellen en auto's gingen blijkbaar eeuwig mee in zijn tijd. Onze GSM's zijn er voor gemaakt om elk jaar stuk te gaan.

Uiteraard heb ik daar gisteren niet aan gedacht. Ik heb een stevig aantal pintjes gedronken, mijn vreugde van me laten afstralen en mijn grootvader stevig gelukkig gemaakt. Het is niet veel, maar toch genoeg om weer met een stevige dosis optimisme tegen de komende maanden aan te kijken. En ja, ik kan in januari eindelijk weer naar de kapper. Als dat geen goed nieuws is.

Anke

Sta op en Wankel!

2005-12-01T14:20:00.000+01:00

Vandaag eindelijk een plekje gevonden waar we onszelf kunnen zijn. Leven naast het ritme van alledag.

Anke en Laurent